مادرم يك سال زودتر از پدرم مرده بود. يك هفته بعد ازاين‮كه پدرم مرد، من تنها، توي خونه‮ش بودم. خونه‮ش در آركاديا بود و من كه نزديك‮ترين كس او بودم، چند روز بعد از مرگش، سر راه سانتا آنيتا به سرم زد كه به خونه‮ش سر بزنم .
مراسم كفن‮ودفن تموم شده بود، براي همين هم هيچ‮كدوم از همسايه‮ها من‮رو نمي‮شناختند. رفتم توي آشپزخونه، از شير يه ليوان آب برا خودم ريختم و خوردم. بعد اومدم بيرون ديگه نمي‮دونستم چه كاري مي‮تونم بكنم. توي حياط يه شير آب بود بازش كردم و شروع كردم به آب دادن باغچه. همون‮طور كه اون جا وايساده بودم، مي‮ديدم كه پرده‮ها كنار مي‮روند و بعد همسايه‮ها يكي يكي از خونه‮هاشون ميان بيرون. يك زن از خيابون رد شد و اومد تو پرسيد:   - شما هنري هستيد؟
جواب دادم كه هنري هستم.
- چند سالي بود كه ما پدر و مادرتون رو مي‮شناختيم.
بعد شوهرش آمد و گفت :
- مادرتون رو هم مي‮شناختيم.
من خم شدم، شير آب روبستم و گفتم:
- اگه دوست دارين مي تونيم بريم تو.
اون‮هاخودشون رو معرفي كردند تام و تلي ملير. بعد رفتيم داخل خونه.
- چه‮قدر شبيه پدرتون هستين !
- بله اينو زياد مي‮شنوم.
- روبه‮روي هم نشستيم و هم ديگه رو نگاه كرديم.
زن گفت:
- آ ... پدر شما چه‮قدر نقاشي داشته . نقاشي دوست داشت نه؟
-  آره اين‮طور به نظر مي‮رسه.
- اون نقاشي آسياب بادي يه، توي غروب آفتاب چه‮قدر قشنگه .
-  اگه مي‮خواين مي‮تونين برش دارين .
- واقعاً؟
زنگ در به صدا در اومد، دوتا همساية ديگه بودند، گيبسون‮ها. اون‮ها هم گفتندكه سال‮ها درهمسايگي پدرم زندگي كرده بودند، بعد خانوم گيبسون گفت:
- شما چه‮قدر شبيه پدرتون هستين!
- هنري اون نقاشي آسياب بادي روداد به ما.
- چه خوب. من عاشق اون نقاشي اسب آبي‮ام .
-  مي‮تونين برش دارين خانم گيبسون .
-  راست مي‌گين؟
-  آره، حتما.ًً
زنگ دوباره به صدا دراومد ويك زوج ديگه وارد شدند. درونيمه باز گذاشتم. بعد مردي سرش روآورد تو:
- من داگ هودسن هستم، خانومم رفته سلموني .
- بياييد تو آقاي هودسن .
بقيه هم داشتند مي‮رسيدند. اون‮ها كه بيشترشون زن و شوهر بودند، شروع كردند به پرسه زدن توي خونه .
- خيال دارين اين‮جا رو بفروشين؟
- فكر كنم بفروشمش .
- اين جا محلة خوبيه .
- بله، مي‮بينم.
- آ.. قاب اون تابلو چه‮قدر قشنگه. ولي نقاشيش چنگي به دل نمي‮زنه.
- مي‮تونين قاب رو بردارين.
- با نقاشيش چه كار كنم؟
- بندازنش دور.
بعد به دور و بري‮ها نگاه كردم:
- لطفاًً هر كس هر تابلويي رو كه دوست داره بر داره.
اون‮ها هم همين كار رو كردند. چيزي نگذشت كه ديوار خالي شد .
- اين صندلي هارو لازم ندارين؟
- نه، فكر نكنم .
ديگه حتي رهگذرهايي كه از جلوي خونه رد مي‮شدند هم سرشون رو مي‮انداختند ميومدند تو. اون‮ها ديگه زحمت معرفي كردن خودشون رو هم نمي‮كشيدند. يه نفر با صداي بلند پرسيد:
- اين كاناپه چي؟ لازمش دارين؟
- نه لازم ندارم .
كاناپه هم رفت از خونه بيرون. بعدنوبت به ميز گوشة آشپزخانه و صندلي‮ها شد.
- هنري شما اين‮جا توستر داريد؟
توستر روهم بردند.
- اين ظرف‮هارو هم كه لازم ندارين، دارين؟
- نه .
- اين سرويس نقره چي؟
-  نه .
-  اگه اين فنجون‌هاي قهوه وهم‌زن رو هم لازم ندارين، ببرمشون.
- ببرينشون .
يكي از خانم‮ها در قفسة آشپزخونه رو باز كرد:
- اين ميوه‮ها رو چي؟ فكر نكنم تنهايي بتونين از پس شون بر بياين.
-  خيله خب. هر كس مي‮خواد مي‮تونه يه كم بر داره فقط سعي كنين به همه يه اندازه برسه .
-  من توت فرنگي‮هارو مي خوام !
-  من هم انجيرهارو !
- من هم مربا رو مي‮برم !
- آدم‮ها ميومدند، مي‮رفتند و با آدم‮هاي تازه برمي‌گشتند.
-  هي اين‮جا پنج بطر ويسكي هم هست. هنري ! شما كه مشروب نمي‮خورين ؟
- اون‮ها رو بذارين باشن .
خانه داشت كم كم پر از آدم مي‮شد. از توالت صداي كشيدن سيفون اومد و بعدش صداي شكستن ظرفي از آشپزخونه.
-  بهتره اين جارو برقي رو نگه دارين. براي آپارتمان‮تون به درد مي‮خوره.
- باشه نگهش مي‮دارم.
-  توي گاراژ يه مقدار وسايل باغبوني هست لازم‌شون كه ندارين؟
-  چرا، اون‌ها به دردم مي‮خورن .
-  برا اون‌ها پونزده دلار به‮تون مي دم .
-  باشه .
مرد پونزده دلار به‮م دادو من كليد گاراژ رو دادم به‮ش . چيزي نگذشت كه صداي ماشين چمن زني كه داشت كشيده مي‮شد به اون طرف خيابون بلند شد .
-  هنري پونزده دلار براي اون همه وسيله واقعاً مفت بود ارزش اون‮ها خيلي بيشتر بود .
من جواب ندادم
-  ماشين رو چه‮طور؟ مال چهار سال پيشه .
-  فكر كنم ماشين رو نگه مي‮دارم.
-  حاضرم پنجاه دلار هم به‮تون بدم.
-  فكر كنم ماشين رو نگه مي‌دارم.
يه نفر فرش اتاق جلويي رو لوله كرد و برد بعد وقتي كه ديگه چيز دندون‮گيري باقي نموند ه بود يكي يكي رفتند . فقط سه چهار نفر مونده بودند كه اون‮ها هم زيادنموندند. شلنگ آب، تخت‮خواب، يخچال، اجاق گاز و يه حلقه كاغذ توالت، تنها چيزي بود كه باقي مونده بود .
- از خونه اومدم بيرون و در گاراژرو بستم. من داشتم در گارژ رو قفل مي‮كردم كه دوتا پسر بچة اسكيت‮سوار جلوي خونه وايسادند .
- اون مرده رو مي‮بيني؟
-  آره.
- باباش مْرده .
اون ها اسكيت‌كنان رفتند. بعد من شلينگ آب رو بر داشتم. شير رو باز كردم و باغچه رو آب دادم .

از کتاب: موسيقي آب گرم – نشر ماه‮ريز
حروف‮چين: فريبا حاج‮دايي

این داستان را با صدای عماد مرشدی بشنوید